"Να θυμάστε στη ζωή σας, πως όσες φορές θα αγαπάτε χωρίς να επιδιώκετε να σας αγαπούν,θα μαζεύονται όλοι κοντά σας σαν τις μέλισσες." Άγιος Πορφύριος"
Το βράδυ που γεννήθηκε ο Χριστός έκανε πολύ κρύο. Η σπηλιά ήταν κρύα και η Παναγία δεν ήξερε τι να κάνει. Τότε ο Ιωσήφ σκέφτηκε να ανάψει φωτιά για να ζεσταθούν λίγο, μα δεν έβρισκε πουθενά ξύλα.Βγαίνει έξω από τη σπηλιά, κάνει μια βόλτα, μα τίποτα. Ξαναμπαίνει πάλι μέσα, παίρνει λίγα άχυρα από τη φάτνη …
Συνεχίστε την ανάγνωση του "Η Παναγία και η ευλογία της ελιάς – Μια όμορφη ιστορία"
Όσα λαμπιόνια κι αν στολίσουν τις πλατείες μας...τίποτε δεν προσεγγίζει το μεγαλειώδες φώς και την απαστράπτουσα Θεική Σου λάμψη, Κύριε.. Εσύ είσαι η οδός και η σωτηρία μου, το φώς και η αναστασή μου!! Δίχως την δική Σου παρουσία όλα μοιάζουν ψευτικά . Τίποτε δεν μπορεί να συμπληρώσει το απέραντο κενό και σκοτάδι που νιώθει …
Συνεχίστε την ανάγνωση του "Όσα λαμπιόνια κι αν στολίσουν τις πλατείες μας.."
« Όταν έχεις λίγα θέλεις λίγα παραπάνω..Όταν έχεις πολλά θέλεις ακόμα περισσότερα.. Όταν χάνεις ότι είχες,τότε καταλαβαίνεις ότι και τα λίγα που είχες ήταν αρκετά..»
Οι χαριτωμένοι άνθρωποι, οι άνθρωποι του Θεού, μεταδίδουν τα συναισθήματά τους, τη χαρά και τη λύπη τους σε όλη την κτίση. Η άλογη κτίση συγχαίρει και συνοδυνάται με αυτούς. Οι προπτωτικές καταστάσεις επαναλαμβάνονται, για να μας διαβεβαιώσουν ότι υπάρχει Θεός, ότι υπάρχει ατελεύτητη μακαριότητα, την οποίαν έχασαν οι προπάτορες με την παρακοή στο θέλημα του …
Νά ’σαι εἴκοσι δύο χρονῶν καί νά ’σαι θανατοποινίτης! Νά περιμένεις νά σέ κρεμάσουν! Ἡ ζωή μπροστά γεμάτη ὀμορφιά καί νειάτα καί ’σένα νά θέλουν νά σέ σκοτώσουν; Καί γιατί τέλος πάντων; Γιατί θέλησες νά ὑπάρχει ἰσότητα καί σωστό στήν κοινωνία! Νά μήν ὑπάρχουν ἀφεντάδες καί…δοῦλοι. Νά ’μαστε ὅλοι ἴσοι. Καί νά ’ναι ὅλα ἴσια. …
Συνεχίστε την ανάγνωση του "Mε ποιό τρόπο γνώρισε την πίστη ο Ντοστογιέφκυ; (Υπέροχο άρθρο!)"
Πριν από πάρα πολλά χρόνια ζούσε ένας γέρος τσαγκάρης. Το όνομά του ήταν Πανώφ. Ο μπαρμπα-Πανώφ δεν ήταν πλούσιος. Όλη η περιουσία του ήταν ένα μικρό δωμάτιο που έβλεπε στον δρόμο του χωριού. Η γυναίκα του είχε πεθάνει πριν από πολλά χρόνια και τα παιδιά του είχαν πια μεγαλώσει και είχαν φύγει από το σπίτι …
Ακούμε καιρό τώρα πως σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Χαιρόμαστε μιας και είμαστε περαστικοί και ταξιδιώτες από αυτόν τον κόσμο. Χαιρόμαστε επειδή για μας το είχε πει μάλλον ο Καβάφης. Τα Χριστούγεννα είναι ο προορισμός. Εμείς τα βλέπουμε από μακριά. Άλλοτε πλησιάζουν κι άλλοτε ξεμακραίνουν. Και τότε αναρωτιόμαστε τι να είναι άραγε …
Άγιος Νικόλαος Βελιμίριβιτς. ..”Ο Χριστός βαδίζει αργά μέσα στην ιστορία. Αργά σαν βαθύ ποτάμι, που κάποιο παιδί θα το νόμιζε ακίνητο..αργά σαν σιτάρι, που σπέρνεις το Φθινόπωρο και το χειμώνα νομίζεις νεκρό..βαδίζει αργά, γιατί το πλήρωμά Του είναι μακριά. Το πλήρωμά Του εκτείνεται στα πέρατα της ιστορίας και η θέση Του είναι στα έσχατα..”
Εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος γιόρταζε ταΧριστούγεννα με περισσότερη κατάνυξη.Σ’ ένα μακρινό χωριό, λοιπόν, ο παπάς έκανε κάθε χρόνο μια φάτνη στη μέση τηςεκκλησίας, την παραμονή των Χριστουγέννων.Οι κάτοικοι πήγαιναν πρώτα πρώτα στην εκκλησία, για ν’ ακούσουν τη θεία λειτουργία, γονάτιζαν κι άναβαν το κεράκι τους μπροστά στη φάτνη. Κάθε κεράκι έπρεπε να σβήσει …
Συνεχίστε την ανάγνωση του "Δώρο στον Χριστό” – Χριστουγεννιάτικη ιστορία"
Μελισσούλες 