Να εκπέμπεις αγάπη, γιατί εδώ είμαστε περαστικοί..

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσειςγια όλα τα προβλήματα της ζωής σου,ούτε έχω απαντήσειςγια τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙όμως μπορώ να σ’ ακούσωκαι να τα μοιραστώ μαζί σου. Δεν μπορώ ν’ αλλάξωτο παρελθόν ή το μέλλον σου.Όμως όταν με χρειάζεσαιθα είμαι εκεί μαζί σου. Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.Μόνο μπορώ να …

Όταν η αγάπη σε καλεί..

Χαλίλ Γκιμπράν, Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά και απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει. Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψέ την, μόλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει …

Ο χρόνος που τρέχει..

Ο χρόνος ανυπόμονος Βιάζεται πολύ να φύγει Σα σφοντύλι που γυρνά Και όλους μας τυλίγει. Σαν καβαλάρης τριγυρνά Ντυμένος μονομάχος Που σπιρουνίζει τ'άλογο Αγέρωχος σα βράχος. Το μαγικό του το σπαθί Το διάβα του φωτίζει Κι ότι του αντιστέκεται Μεμιάς αιχμαλωτίζει. Χρόνε πες μας τί κυνηγάς Πες μας και τι γυρεύεις Ψάχνω να βρω τη Μοίρα …

Να ΄μαστε λέει..

Να΄μαστε λέει, όλοι μαζί ....Να ΄μαστε σε μια βάρκα και ν΄ αρμενίζαμε.Να ΄ταν η θάλασσα γυαλί..Να΄χε φεγγαράδα.Κι εμείς να λέμε αστεία και να γελάμε.Ν΄ αγκαλιαζόμαστε και να τραγουδάμε.Να μην είχαμε βάσανα και μαύρες σκέψεις.Τίποτα να μην είχαμε.Να΄ μαστε ελεύθεροι σαν τα παιδιά.Και ν΄ αρμενίζαμε...Και να΄ταν από πάνω μας ένας Θεός,γλυκός σα μέλι,να μας καμάρωνε.Να΄ μαστε …

Αν όλοι σ’εγκαταλείψουν..

Αν όλοι σ' εγκαταλείψουνκι αν μείνεις ολομόναχος,πέσε τότε κάτω στη γη και φίλησέ τηνκαι βρέξε την με τα δάκρυά σουκαι θα βγάλει η γη καρπό από τα δάκρυά σου,ακόμα κι αν κανείς δεν σε είδε και δεν σε άκουσεστη μοναξιά σου. Αν όμως, βρεις άλλον έναν σαν κι εσένα,τότε βρίσκεται ήδη όλος ο κόσμος παρών,όλος …

Το Εγκώμιο της Θαλάσσης

Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη τουιδανικού. Και τ' όνομά της είναι ένα θαυμαστικό.Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο θακατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδίακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό του φλοίσβου της. Ξαπλωμένοςστην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. Έναςκόσμος γεννιόταν γύρω μου. Οι αύρες μού …

Απόσπασμα από το βιβλίο: Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού, Γιάννη Ρίτσου.

Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι. Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα. Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι, κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο. Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα. Μα, ευτυχώς, …