''Κι ίσως, για να βγάλεις φτερά, φτάνει ν' ακουμπήσεις σ' έναν τοίχο και να σκεφτείς πόσο λίγο θα ζήσεις...'' -Τ. Λειβαδίτης
Ίσως…
Ρώτησαν μια μητέρα….
Ρώτησαν μια μητέρα ,ποιο παιδί σου αγαπάς περισσότερο;Κι απάντησε :Το άρρωστο μέχρι να γίνει καλά,το ξενιτεμένο μέχρι να γυρίσει πίσω,το μικρότερο μέχρι να μεγαλώσει..Και ΟΛΑ μέχρι να πεθάνω
«Στιγμές της Εισβολής»
Είναι δύσκολο να πιστέψω πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας, είναι δύσκολο να πιστέψω πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας. Πικρή θάλασσα της Κερύνειας που πρέπει να αποσύρουμε πια τους στίχους που σου γράψαμε. Σκέψου να μας γίνει βραχνάς η οροσειρά της Κερύνειας σκέψου να την κοιτάμε με τρόμο, σκέψου …
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ -15 Ιουλίου 1974
Κύπρος Χρυσάνθης, «Εξομολόγηση» Δόστε μας πίσω τα παιδιά μας, Και την ψυχή μας, την ψυχή μας. Δεν έχουν έλεος οι κουβέρτες σας, Δεν έχουν την ξανθή ματιά του βρέφους μας Οι προσφορές σας οι εύρωστες. Δόστε μας πίσω τα παιδιά μας Και την κουρελιασμένη μας ψυχή, Την ψυχή μας, την ψυχή μας… Δεν θέλουμε όνομα …
Έτσι πρέπει να ράβονται οι σχέσεις…
«Έτσι πρέπει να ράβονται οι σχέσεις κι οι εξαρτήσεις, με αραιές χαλαρές βελονιές, για να μπορούν να ξηλώνονται εύκολα.» Κική Δημουλά
Όνειρο
Είδα το βράδυ στο όνειρό μου, ευτυχισμένο τον εαυτό μουήμουνα λέει σε μια χώρα χωρίς φονιάδες, στρατό και ώρα.Δεν είχαμε γλώσσα δικιά μας, μιλούσαμε με την καρδιά μαςκανείς δεν είχε εχθρούς και μίση και ζούσαμε όλοι σαν να 'μασταν ίσοι.Το ποιο αστείο ήταν τώρα, δεν είχε αφέντες αυτή η χώραούτε ζητιάνους και πεινασμένους μόνο χορτάτους …
Κι εμάς είναι δικός μας ο ουρανός…
“Έχεις προσέξει ποτέ ένα ζευγάρι γλάρων,όταν πετούν ανέμελα στον ουρανό;Πετούν αργά-αργά,πλησιάζει ο ένας στη φτερούγα του άλλου, αγγίζονται,κάνουν λίγο να απομακρυνθούνκαι πάλι ο ένας ξανάρχεται πλάι στον άλλονκαι ακουμπάνε τις φτερούγες τους.Πετούν ανέμελα… Νωχελικά… Σίγουρα…Σα να ‘ναι δικός τους ο ουρανός.Και είναι δικός τους ο ουρανός.Αμφιβάλλεις;Κι εμάς είναι δικός μας ο ουρανός…”Αλκυόνη Παπαδάκη
Για ένα καινούργιο κόσμο
Εκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο... ἐκεῖ, θὰ σὲ περιμένω. Τάσος Λειβαδίτης
Η διορία του Νέρωνος
Κωνσταντίνου Καβάφη Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε του Δελφικού Μαντείου τον χρησμό. «Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται.» Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί.! Τριάντα χρονώ είναι. Πολύ αρκετή είν’ η διορία που ο θεός τον δίδει για να φροντίσει για τους μέλλοντας κινδύνους. Τώρα στην Ρώμη θα επιστρέψει κουρασμένος λίγο, αλλά εξαίσια κουρασμένος από …
Ο Θεός βρίσκεται παντού
Ο Θεός βρίσκεται παντού.Ακόμα κι εκεί που δεν πάει ο νους σου. Στη νοστιμιά ενός φαγητού.Στο χαμόγελο ενός παιδιού.Στο δάκρυ ενός πονεμένου.Στο φιλί δυο ερωτευμένων.Στην αγκαλιά δυο συγχωρεμένων.Στην σιωπή μιας προσευχής.Στο ηλιοβασίλεμα σε μια ακτή.Στον ήχο μιας καταιγίδας.Στην έναστρη νύχτα.Στην αρμονία ενός τραγουδιού.Στο χάδι μιας μάνα.Στην ανάσα σου γεμάτη ζωή.Στο «αχ» σου γεματο συντριβή.Στην αγάπη …
