"Να θυμάστε στη ζωή σας, πως όσες φορές θα αγαπάτε χωρίς να επιδιώκετε να σας αγαπούν,θα μαζεύονται όλοι κοντά σας σαν τις μέλισσες." Άγιος Πορφύριος"
Είπες• «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα, Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή• κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει. Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν …
" Κάθε διαδρομή...έχει τα δικά της αξιοθέατα... Όσο δύσκολη κι αν είναι...υπάρχει πάντα ένα στέκι...όπου σε περιμένειγια ένα κέρασμα η ζωή !!! Όλα εναλλάσσονται... το καλό , το κακό...το σκοτάδι , το φως... κι εμείς...πρέπει να είμαστε έτοιμοι..για το καινούριο ξεκίνημα !!! " Α.Παπαδάκη
Σαν τα ηλιοτρόπια που θωρούν κατάματα τον ήλιο,και στρέφουν πάντα προς αυτόν την ύπαρξή τους πλέριαόμοια κι εμείς βλασταίνοντας στης Χάρης το Βασίλειο,σε Σένα υψώνουμε ψυχή και νου και χέρια,μεσ’ στους χειμώνες της ζωής και μεσ’ στα καλοκαίρια.Γ. Βερίτης
Κι αν έχεις χάσει όλα τα πρωινά της ζωής σου, όλες τις Ανατολές, δεν είναι προς θάνατο. Έχει κάτι απογεύματα η ζωή! Κάτι δειλινά!Να σου λιγώνεται η ψυχή. ( Αλκυόνη Παπαδάκη )
Όποιος αγαπάει ένα πουλί,ένα άστρο,ένα παιδί,αυτός πάντα του βλέπειόμορφα όνειρακι ο κόσμος γίνεται όμορφοςως πέρα απ’ τον ύπνο του,ως πίσω απ’ τα κλεισμένα μάτια του,ως μέσα στο πιοάγνωστο χαμόγελό του. Γιάννης Ρίτσος
Κύπρος Χρυσάνθης, «Εξομολόγηση» Δόστε μας πίσω τα παιδιά μας, Και την ψυχή μας, την ψυχή μας. Δεν έχουν έλεος οι κουβέρτες σας, Δεν έχουν την ξανθή ματιά του βρέφους μας Οι προσφορές σας οι εύρωστες. Δόστε μας πίσω τα παιδιά μας Και την κουρελιασμένη μας ψυχή, Την ψυχή μας, την ψυχή μας… Δεν θέλουμε όνομα …
Αυτή πια η ανόητη προσμονή σου, πως οι "άλλοι" κάποτε θ αλλάξουν. Ξέχνα την, να χαρείς. Οι "άλλοι" την έχουν καταβρεί στην πουπουλένια σου πλατούλα. Εσύ ν αλλάξεις ρότα. Τώρα. Αν μπορείς. Αν δεν μπορείς τουλάχιστον μη θορυβείς...Αλκυόνη Παπαδάκη
Μέτρησα τον κόσμο και τον βρήκα σωστό! Ξέχασα όμως, να μετρήσω εμένα… (Μενέλαος Λουντέμης
Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο· ήξεραπως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρεςτου ήλιου το φως. Ενώ, τώρα, κοιτάζονταςμές από τόση διαύγεια τον κόσμο,μες από σένα - πλησιάζουν τα πράγματα,γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα -τώραμπορών'αρθρώσω την τάξη του σ'ένα μου ποίημα.Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλωσ'ευθείες το φως. βρετάκος
Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο· ήξεραπως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρεςτου ήλιου το φως. Ενώ, τώρα, κοιτάζονταςμές από τόση διαύγεια τον κόσμο,μες από σένα - πλησιάζουν τα πράγματα,γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα -τώραμπορών'αρθρώσω την τάξη του σ'ένα μου ποίημα.Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλωσ'ευθείες το φως. βρετάκος
Μελισσούλες 