Κάποτε θα καταλάβεις…

Κάποτε θα καταλάβεις πως η ζωή δεν είναι οι μέρες που πέρασαν, αλλά οι άνθρωποι που άφησαν φως μέσα σου.
Να αγαπάς… γιατί η αγάπη είναι η μόνη προσευχή που ακούγεται χωρίς λόγια. Να συγχωρείς… γιατί η καρδιά που κρατάει θυμό δεν βρίσκει ποτέ γαλήνη. Και να ελπίζεις… γιατί ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα, ο Θεός υφαίνει αθόρυβα το αύριο.
Μην ψάχνεις την ευτυχία στα μεγάλα και στα σπουδαία. Κρύβεται σε ένα βλέμμα που σε καταλαβαίνει, σε ένα χέρι που σε κρατά όταν λυγίζεις, σε μια αγκαλιά που σου θυμίζει πως δεν είσαι ποτέ μόνος.
Οι πληγές δεν είναι το τέλος της ιστορίας σου. Είναι τα σημάδια που άφησε η ζωή για να σου θυμίζει πόσο δυνατή έγινε η ψυχή σου. Γιατί κάθε δάκρυ που κύλησε με πίστη, έγινε κάποτε χαμόγελο που άνθισε από μέσα σου.
Κι αν ο δρόμος σου σκοτεινιάσει, μην φοβηθείς. Τα αστέρια φαίνονται μόνο μέσα στη νύχτα και τα πιο όμορφα λουλούδια ανθίζουν ύστερα από την βροχή.
Μη σπαταλάς την ζωή προσπαθώντας να αποδείξεις ποιος είσαι. Εκείνοι που αγαπούν αληθινά, βλέπουν την αξία σου χωρίς να τους τη φωνάξεις.
Και όταν ένα βράδυ γείρεις το κεφάλι στο μαξιλάρι, εύχομαι η ψυχή σου να είναι ήρεμη.
Να μη μετράς τα λάθη που έκανες, αλλά τις καρδιές που ζέστανες. Να μην θυμάσαι όσα έχασες, αλλά όσα αγάπησες.
Γιατί στο τέλος, δεν θα μας ακολουθήσουν ούτε τα πλούτη, ούτε οι τίτλοι, ούτε οι δόξες. Θα μας ακολουθήσουν μόνο οι προσευχές που έγιναν για εμάς, τα δάκρυα που σκουπίσαμε και η αγάπη που σκορπίσαμε απλόχερα.
Άσε, λοιπόν, το αποτύπωμά σου να είναι καλοσύνη. Άσε τα λόγια σου να γίνονται παρηγοριά και τη σιωπή σου προσευχή. Και όπου περνάς, να αφήνεις λίγο περισσότερο φως απ’ όσο βρήκες… γιατί ίσως κάποιος κουρασμένος ταξιδιώτης βρει τον δρόμο του από τη λάμψη της δικής σου ψυχής.
🌻
Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού
π. Αθανάσιος