Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο.
-Με θυμάστε;
-Όχι.
-Υπήρξα μαθητής σας.
-Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;
-Έγινα κι εγώ καθηγητής.
-Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;
-Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.
Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος καθηγητής. Και ο νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία.
-Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου – που ήταν και φίλος μου – ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του. Δεν άντεξα στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα. Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον καθηγητή που μας δίδασκε εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς.
Εσείς, λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:
– Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος μαθήματος. Όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.
–Ντράπηκα τόσο πολύ την ταπείνωση μπροστά στους συμμαθητές μου, που δεν τόλμησα να αποκαλυφθώ. Έπειτα εσείς κλείσατε την πόρτα, μας είπατε όλους να σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε. Αλλά θέσατε και μια προϋπόθεση. Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά για να μην δούμε τον ένοχο. Έτσι και συνέβη. Όταν φτάσατε σε μένα, το βρήκατε στην τσέπη μου και το πήρατε. Όμως συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και όταν τελειώσατε, μας είπατε «Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι. Το ρολόι βρέθηκε!» Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο.
Περίμενα να με επιπλήξετε και να μου κάνετε κατήχηση, αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Εκείνη την ημέρα σώσατε την αξιοπρέπειά μου για πάντα. Εκείνη ήταν η πιο ντροπιαστική μέρα της ζωής μου όλης και μου δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε τώρα το περιστατικό κ. Καθηγητά;
-Ναι, ακούγοντάς σε, τα θυμήθηκα όλα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και αυτό είσαι εσύ, γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά όταν σας έψαχνα όλους!!!
πηγή: Διαδίκτυο
Εξαιρετικό, Ανδριανή μου!!!!! 🙏
Είχα, δυστυχώς, μια εντελώς αντίθετη εμπειρία. Ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός και είχε έναν συνάδελφό του, του οποίου η σύζυγος ήταν δασκάλα μου. Ο πατέρας μου είχε ζητήσει από τον συνάδελφό του, αν μπορούσε, η σύζυγός του να με προσέχει λίγο περισσότερο.
Δεν μπορούσε, βέβαια, να κάνει κάτι ιδιαίτερο στην πράξη. Κι όμως, έκανε κάτι που σήμερα, ως καθηγητής Πανεπιστημίου, θεωρώ αδιανόητο.
Με επέπληξε μπροστά σε όλους τους συμμαθητές μου, λέγοντάς μου ότι αυτό που είχα κάνει, χωρίς μάλιστα εγώ να γνωρίζω καν τι ήταν, ήταν ουσιαστικά «να βάλω μέσον» για να με βοηθήσει.
Ίσως γι’ αυτό, ως καθηγητής Πανεπιστημίου σήμερα, προσπαθώ πάντα να κάνω ακριβώς το αντίθετο: να ενθαρρύνω τους φοιτητές μου, να ενισχύω την αυτοπεποίθησή τους και, όταν υπάρχει κάτι που πρέπει να διορθωθεί, να τους το επισημαίνω ιδιαιτέρως και με τρόπο που να τους βοηθά να εξελιχθούν.
Πιστεύω ότι και στα σχολεία οι εκπαιδευτικοί, οι δάσκαλοι και οι νηπιαγωγοί έχουν πλέον διαφορετική νοοτροπία και μεγαλύτερη ευαισθησία απέναντι στα παιδιά.
Γιατί, τελικά, για μένα, δεν φταίει ποτέ ο μαθητής. Είναι ο δάσκαλος που πρέπει να βρει τον τρόπο να εμπνεύσει τον μαθητή, να τον βοηθήσει να εξελιχθεί μέσα σε ένα πλαίσιο αρχών και αξιών και να καλύψει, όσο μπορεί, τα κενά που ενδέχεται να υπάρχουν, είτε λόγω της οικογένειας είτε λόγω άλλων δυσκολιών που αντιμετωπίζει.
Και καμιά φορά λέω στους φίλους μου, αστειευόμενος αλλά με μεγάλη δόση αλήθειας, ότι θα έπρεπε να είναι… «ποινικό αδίκημα» για έναν δάσκαλο να μην εμπνέει τους μαθητές του! 🙏
Γιατί την ύλη μπορεί να τη διαβάσει και μόνος του ο μαθητής στο σπίτι.
Η υπεραξία, όμως, το πραγματικό δώρο που πρέπει να παίρνει μαζί του από την τάξη ή από το αμφιθέατρο, είναι η έμπνευση.
Και αυτή η έμπνευση είναι η κινητήρια δύναμη που του δίνει φόρα να προχωρήσει, να πιστέψει στον εαυτό του και να φτάσει τόσο ψηλά όσο πραγματικά μπορεί. 🙏
Μου αρέσει!Μου αρέσει!