Ἅγιος Δημήτριος, ὁ Μεγαλομάρτυς, ὁ Μυροβλύτης, ὁ λαοφιλής.

Αὐτόν τόν τόσο ἀγαπητό Ἅγιο σύμπασα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἡ Ὀρθόδοξος Οἰκουμένη ἑορτάζει καί εἰδικώτερα ἡ Θεσσαλονίκη μας πανηγυρίζει. Ἀξίζει νά πλησιάσουμε αὐτή τήν μορφή καί συγκεκριμένα νά ἐπικεντρώσουμε τό βλέμμα μας σέ ἕνα πνευματικό του παράσημο ἀπό τά τόσα πού κοσμοῦν τήν προσωπικότητά του. Καί αὐτότό παράσημο, πού ἔφερε στήν συνέχεια τό ἄφθαρτο ἐκεῖνο στέφος τοῦ μαρτυρίου,αὐτό τό παράσημο τό πνευματικό, πού στόλιζε τήν ἁγία μορφή του, ἦταν ἡ τελεία αὐταπάρνησή του.

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἐγκολπώθηκε μέσα του τήν ὑψίστη ἀρετή τῆς αὐταπαρνήσεως. Καί παρ’ ὅτι μαρτύρησε ἀρχάς τοῦ 4ου αἰῶνος, τότε λογχίστηκε ἐκεῖ στήν φυλακή, στή Θεσσαλονίκη, παρέμεινε ἀνά τούς αἰῶνες, πρότυπο Μάρτυρος. Ὁ ἍγιοςΔημήτριος εἶχε κάνει τήν ἐπιλογή του. Καί ἡ πρώτη του καί μεγάλη καί κορυφαία ἐπιλογή ἦταν ὅτι ἐπίστευσε εἰς τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπίστευσε εἰς τόν Χριστόν καί ὄχι στά ἀνθρώπινα ἀξιώματα καί ὄχι εἰς τα ἀνθρώπινα λόγια. Ἔμβλημά του ἦταν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτός ὁ νέος, ὁ φέρελπις, αὐτός, ὁ ὁποῖος δέν ἦταν Κληρικός, οὔτε Μοναχός, ἀλλά ἦταν ἕνας λαϊκός, ἕνας ἀξιωματικός τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ καί εἶχε μπροστά του ἀνοικτό τό πεδίο καί τόν δρόμο διά νά ἀνέλθειεἰς τά ὕπατα ἀξιώματα, εἶχε σύνθημα εἰς τήν ζωή του τήν αὐταπάρνηση.

Διά τόν Ἅγιο Δημήτριο ἡ αὐταπάρνηση σήμαινε ἀπάρνηση τῶν ματαίων τοῦ κόσμου τούτου καί φυσικά ὁμιλοῦμε διά μία ἀπάρνηση χάριν τοῦ Χριστοῦ. Σήμαινε ἀπάρνηση καί περιφρόνηση τῆς πλάνης, τῆς εἰδωλολατρίας καί τοῦ ψεύδους χάριν τῆς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου. Δέν συμβιβάστηκε μέ τό κατεστημένο. Ὁ Ἅγιος Δημήτριος δέν ὑπέστειλε τήν σημαία τῆς πίστεως του, ἔμεινε σταθερός καί ἀκλόνητος εἰςαὐτό πού διδάσκει τό Εὐαγγέλιο. Καί ἔγινε ὁμιλητής καί ἔγινε διδάχος τῶν νεωτέρων καί ὁμολογητής Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον τῶν ἡγεμόνων. Δέν ἐκάμφθη καί δέν ἐλύγισε.

Καί ἀκόμη δέν ἄφησε νά περιπλέκεται ὁ νοῦς του καί ἡ καρδιά του εἰς τά θέλγητρατοῦ κόσμου τούτου. Παρ’ ὅτι, ὡς γράφουν οἱ βιογράφοι του, εἶχε κάλλος σωματικόν, ἔμεινε σώφρων καί κατόρθωσε νά συνδυάσει ἁρμονικῶς τό κάλλος τοῦ σώματος μέ τό ἄλλο, τό ὕψιστο κάλλος, τῆς ψυχῆς. Ἔμεινε πειθαρχημένος εἰς τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, εἰς τήν ἐγκράτεια, εἰς τήν πειθαρχία καί εἰς τήν ἠθικότητα. Δι’ αὐτό καί μπροστά εἰς τό ὀδυνηρό μαρτύριο, προτίμησε ὁ Ἅγιος Δημήτριος τό μαρτύριο. Ἔμεινε ἀκλόνητος καί σταθερός καί ἔδωσε τό αἷμα του διά τόν Ἰησοῦν Χριστόν καί κατέστη

Λόγιοι ἄνδρες ἐγκωμιάζουν τόν Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο. Ὁ Δημήτριος Χρυσολωρᾶς, ὁ λόγιος ἐκεῖνος συγγραφεύς εἰς τάς ἀρχάς τοῦ 15ου αἰῶνος γράφει χαρακτηριστικά διά τόν Ἅγιο Δημήτριον, ὅτι «οὐκ εἴα μειρακιώδη τὴν ἐπιθυμίαν ἀχαλίνωτον εἶναι», δηλαδή δέν ἄφησε τήν ἐπιθυμία ἀχαλίνωτο. Ἀλλά μέ τήν λογική κατέκτησε τήν γνώση καί μέ τό συναίσθημα κατέκτησε τήν ἀνδρεία καί μέ τό ἐπιθυμητικό μέρος τῆς ψυχῆς ἐπέβαλε τήν σωφροσύνη. Καί ὁ ἄλλος λόγιος, πατήρ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ 14ου αἰῶνος, ὁ μεγάλος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, γράφει ἐγκωμιάζοντας τόν Ἅγιο Δημήτριο, «οὐδέ ἐν τῷ νοῒ αὐτοῦ ποτέ κατεδέξατό τι τῶν μὴ θεοσεβῶν λογισμῶν». Ποτέ, δηλαδή, δέν κατεδέχθη κάποιος λογισμός, ὁ ὁποῖος δέν ἦτο θεοσεβής, νά ἀνέλθει εἰς τόν νοῦν του. Ἀλλά εἶχε τό θέλημα «συνάδον τῷ τοῦ Κυρίου νόμῳ».

Ἦταν συναρμοσμένο, ἦταν σύμφωνο τό θέλημά Του, μέ τόν Νόμο τοῦ Κυρίου. Καί ὁ ἕνας τρίτος ἐγκωμιαστής, ὁ Θεόδωρος ὁ Μετοχίτης, θά γράψει ἐπιγραμματικῶς διά τόν Ἅγιο Δημήτριο, ὅτι «τήν τῶν ἠθῶν εὐγένειαν εἶχεν εἰς τήν καρδίαν του, εἰς τήν ὕπαρξίν του».

Ἦτο, λοιπόν, κεκοσμημένος μέ τήν μεγάλη ἀρετή, τήν ὑψίστη ἀρετή, τῆς αὐταπαρνήσεως. Διότι ἡ αὐταπάρνηση εἶναι ρώμη ψυχῆς, εἰλικρινῶς στολίζει τόν ἄνθρωπο καί τόν ἐξυψώνει καί τόν ἀναβιβάζει. Ἡ αὐταπάρνηση δίνει στόν ἄνθρωπο νά καταλάβει καί νά νοιώσει, ὅτι ὁ πλοῦτος τοῦ κόσμου τούτου, ὅτι ὅλα τά ἀξιώματα, μά ἀκόμη καί ἡ ὀμορφιά τοῦ σώματος καί ὅλες οἱ δόξες καί τό χρῆμα, ὅλα δέν εἶναι τίποτα μπροστά εἰς τόν Θεῖον Διδάσκαλον, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Αὐτός μένει στόν αἰῶνα καί τό Εὐαγγέλιόν Του. «Παράγει», θά μᾶς πεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «τό σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου». Ὅλα εἶναι ρέοντα, παροδικά καί ἐφήμερα.

Μόνον τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ «μένει εἰς τόν αἰῶνα». Καί αὐτό τό Εὐαγγέλιο εἶχε εἰς ἐφαρμογήν καθημερινήν καί εἰς τό στράτευμα καί εἰς τήν πόλην τῆς Θεσσαλονίκης καί παντοῦ, ὅπου καί ἄν εὑρέθηκε τήν ἐποχή ἐκείνη ὁ Ἅγιος Δημήτριος.

Μέ αὐτό τό βίωμα κατέστη ὁ Ἅγιος Δημήτριος τόσο πολύ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὥστε ἔτι ζῶν, χαριτώθηκε νά πραγματοποιεῖ θαύματα καί νά δίνει δύναμη εἰς τόν μαθητή του τόν Νέστορα καί ἐκεῖνος θαυματουργικῶς νά νικᾶ τόν φοβερό Λυαῖο.

Καί ἀκόμη περισσότερο, χαριτώθηκε νά λάβει αὐτόν τόν ὑπέροχο τίτλο, τόν μοναδικό, νά ὀνομάζεται Μυροβλύτης. Κατά τούς ἱστορικούς ἀπό τό ἅγιο λείψανό του ἐξέχεε μύρο καί μάλιστα τόσο πολύ, ὥστε ἀναγκάσθηκαν οἱ ἄνθρωποι νά φτιάξουν εἰδικές φιάλες διά νά συγκεντρώνεται τό πολύτιμο αὐτό μύρο καί νά ἀλείφονται οἱ πιστοί, ὥστε νά βρίσκουν τήν θεραπεία τους.

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος στέκεται μπροστά μας πράγματι ὡς μία ἐπιβλητική, αὐθεντική, ἠθική προσωπικότης αὐταπαρνήσεως. Καί εἶναι πολύ κοντά μας, Ἅγιος, τόσο ἀγαπητός, αἰῶνες τώρα εἰς τήν Ἐκκλησία μας. Ἄλλωστε πόσοι καί πόσοι ἄνθρωποι, ἄνδρες καί γυναῖκες δέν φέρουν τό ὄνομάτου;

Ἔχει ὀνομασθεῖ καύχημα τῆς Ρωμιοσύνης μας καί ἰδιαιτέρως ἡ Θεσσαλονίκητόν τιμᾶ, γιατί κατέστη ὁ Πολιοῦχος καί ὁ Προστάτης της. Διά τήν συμπρωτεύουσα πιστεύουμε ὅτι ὁ Ἅγιος ἐδεήθη εἰς τόν Κύριον καί Παντοδύναμον, διά νά φέρει τήν ἀπελευθέρωση τῆς Θεσσαλονίκης ἀπό τήν τυραννία τοῦ ἐχθροῦ. Καθιερώθηκε δέ ἀπό τήν 26ην Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1912 νά ἑορτάζει τά ἐλευθέριά της. Καί αὐτό γίνεται ἀπό τότε μέχρι σήμερα διηνεκῶς.

Πόσα καί πόσα ἄλλα θαύματα δέν ἔχουν νά διηγηθοῦν, ἰδιαιτέρως οἱ Θεσσαλονικεῖς, ἀλλά καί ὁ Ἑλληνισμός ὁλόκληρος, πόσες καί πόσες φορές δέν προστάτευσε τήν πόλη ἀπό ἐπιδημίες, ἀπό ἀσθένειες, ἀπό πολέμους, ἀπό ποικίλα δεινά, ἀπό πυρκαγιές;

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος στέκει ἐπιβλητική, πνευματική, ἁγία μορφή. Ἀλλά συγχρόνως μᾶς ἐμπνέει εἰς ἕνα προσκλητήριο, ἕνα προσκλητήριο δια ὅλους μας. Καί τό προσκλητήριο αὐτό εἶναι προσκλητήριο νά ἀκούσουμε καί νά ἐμπνευστοῦμε ἀπό τήν ὑψίστη ἀρετή τῆς αὐταπαρνήσεώς του.

Ἀξίζει νά σκεφθοῦμε βαθειά μέσα μας, ὅτι εἰς τίς κρίσιμες ἡμέρες τίς ὁποῖεςδιερχόμεθα, ζητοῦνται ἄνθρωποι, ἄνθρωποι αὐταπαρνήσεως. Καί Δημήτριος ὁ Μεγαλομάρτυς, ὁ λαοφιλής, τῶν Ὀρθοδόξων, τό περιφρούρητον καί περιφανέστατον ἐγκαλλώπισμα, Δημήτριος ὁ Ἅγιος, προχωρεῖ μπροστά καί μᾶς δείχνει αὐτόν τόν δρόμο τῆς αὐταπαρνήσεως. Τό αἴτημα τῶν καιρῶν εἶναι ἐπιτακτικό καί ἐπεῖγον. Ζητοῦνται ἄνθρωποι αὐταπαρνήσεως. Ἐμεῖς τί θά κάνουμε;

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Μέγαν εὕρατο ἐν τοῖς κινδύνοις,

σὲ ὑπέρμαχον ἡ οἰκουμένη,

Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον.

Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν,

ἐν τῷ σταδίῳ θαρρύνας τὸν Νέστορα,

οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε,

Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,

δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟΝΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Κ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ἱεροκήρυκος Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῶν ἈθηνῶνἜκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Δημητρίου Δήμου Ἁγ. Δημητρίου, Ἀθῆναι 2010(ἐπιμ. ἐκδ.: ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s