Αργά βαδίζει ο Χριστός μέσα στην Ιστορία..

Άγιος Νικόλαος Βελιμίριβιτς. ..”Ο Χριστός βαδίζει αργά μέσα στην ιστορία. Αργά σαν βαθύ ποτάμι, που κάποιο παιδί θα το νόμιζε ακίνητο..αργά σαν σιτάρι, που σπέρνεις το Φθινόπωρο και το χειμώνα νομίζεις νεκρό..βαδίζει αργά, γιατί το πλήρωμά Του είναι μακριά. Το πλήρωμά Του εκτείνεται στα πέρατα της ιστορίας και η θέση Του είναι στα έσχατα..”

Mε ποιό τρόπο γνώρισε την πίστη ο Ντοστογιέφκυ; (Υπέροχο άρθρο!)

Θεοδόσιος Μαρτζοῦχος (Ἀρχιμανδρίτης Ἱ. Μ. Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης) Νά ’σαι εἴκοσι δύο χρονῶν καί νά ’σαι θανατοποινίτης! Νά περιμένεις νά σέ κρεμάσουν! Ἡ ζωή μπροστά γεμάτη ὀμορφιά καί νειάτα καί ’σένα νά θέλουν νά σέ σκοτώσουν; Καί γιατί τέλος πάντων; Γιατί θέλησες νά ὑπάρχει ἰσότητα καί σωστό στήν κοινωνία! Νά μήν ὑπάρχουν ἀφεντάδες καί…δοῦλοι. Νά …

Στις προσταγές σας…

Κύριε, οι προσευχές μας είναι γεμάτες προσταγές.  Λέμε τόσο συχνά: Κύριε, ελέησον! ...δος ημίν σήμερον. Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών. Ρύσαι ημάς από του πονηρού. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρατίαις ημών. Άγιε, επίσκεψε και ίασαι τας ασθενείας ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. ...κατεύθυνον τα διαβήματα ημών... Παύσον τας ορμάς των παθών,  σβέσον τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού. Καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος. Φύλαξον υμάς υπό την σκέπην σου. Σώσον, Αγαθέ, τας ψυχάς ημών. Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν. Ευλόγησον ημών εισόδους και εξόδους. Κύριε των δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού. Ανάστα, ο Θεός, κρίνων την γήν. Λάμπρυνόν μου την ψυχήν, Φωτοδότα... Ποιός μας έδωσε το δικαίωμα να απευθυνόμαστε έτσι στο Θεό μας; Μας το δίνει ο ίδιος ο Χριστός, που με την θυσία του  αποκατάστησε την σχέση μας με τον Θεό και μπορούμε να Του ζητάμε ό,τι θέλουμε με τόση οικειότητα. Έγινε ο ίδιος με την ενανθρώπισή Του ο πρόθυμος υπηρέτης της σωτηρίας μας έτοιμος με το «αιτείτε και δοθήσετε υμίν» να ικανοποιήσει τις ανάγκες μας. Τι όμως του ζητάμε; Είναι προς το αληθινό συμφέρον της ψυχής μας; Σίγουρα η πιο ωραία «προσταγή» που περιμένει από μας είναι: Κύριε, γενηθήτω το θέλημά σου!... πηγή

Κάθε φιλί ένα προσκύνημα

Δεν είναι που σ’ αγαπώ, είναι που συντρίβει η παρουσία σου τους φόβους μου, είναι που γίνεται ο κόσμος μου όμορφος μέσα από εσένα. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία. Να μπορώ να φανερώνω τα κρύφια της καρδιάς μου χωρίς τον φόβο της κατάκρισης, χωρίς την εξουθένωση της απόρριψης, παρά μόνο μ' αυτήν την αποδοχή …

Άπειρος ο Πλούτος της Αγάπης Σου. 

Πόσο φτωχός είμαι κοντά σ' έναν Πλούσιο Πατέρα! Θεέ μου, βοήθησέ με να αισθάνομαι την φτώχεια μου και τα Πλούτη τα ιδικά Σου. Πάω, Θεέ μου, να πετάξω μέσα στην Αγάπη Σου και χάνομαι. Άπειρος ο Πλούτος της Αγάπης Σου. + Μοναχός Μάρκελλος Καρακαλληνός.