Ἀπὸ τὴ γῆ δυὸ δάκρυα, θερμὰ μαργαριτάρια, ἀνέβηκαν καὶ στάλαξαν στοῦ Πλάστη τὰ ποδάρια. Κι εἶπε τὸ πρῶτο τρέμοντας ἐμπρὸς στὸ θεῖο θρόνο: «᾽Εμένα μ’ ἔβγαλε ἡ καρδιὰ γιὰ τὸ δικό της πόνο». Κι ὁ Πλάστης ἀποκρίθηκε: «Οὔτε στιγμὴ μὴ χάνης! Σύρε νὰ γίνης βάλσαμο, τὸν πόνο της νὰ γιάνης». Κι εἶπε καὶ τ’ ἄλλο …
Συνεχίστε την ανάγνωση του "Της ευσπλαχνίας τα δάκρυα δικά μου δάκρυα είναι.."

