«Φῶς ἱλαρὸν ἁγίας δόξης ἀθανάτου Πατρός, οὐρανίου, ἁγίου, μάκαρος, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλθόντες ἐπὶ τὴν ἡλίου δύσιν, ἰδόντες φῶς ἑσπερινόν, ὑμνοῦμεν Πατέρα, Υἱόν, καὶ ἅγιον Πνεῦμα, Θεόν. Ἄξιον σὲ ἐν πάσι καιροῖς ὑμνεῖσθαι φωναῖς αἰσίαις, Υἱὲ Θεοῦ, ζωὴν ὁ διδούς· διὸ ὁ κόσμος σὲ δοξάζει».
Γλυκύ, τερπνό και ιλαρό φως δόξας αγιασμένης,
ενός Πατέρα αθάνατου και ουράνιου και ιερού,
Χριστέ μου, καθώς φτάσαμε σ’ ώρα προχωρημένη
τη χάρη αξιωθήκαμε ήλιου εσπερινού.
Κι ήρθε η στιγμή πιά η ψυχή Εσέ θερμά να υμνήσει,
μαζί Πατέρα και Υιό και Πνεύμα, Έναν Θεό,
κι ο κόσμος όλος με χαρά θα ’ρθει να προσκυνήσει,
Ζωή και Σωτηρία μας και Φως αληθινό.
Μελισσούλες 