Ο Άγιος Παίσιος είχε πει το εξής: Ο άνθρωπος όταν δέχεται ό,τι του συμβαίνει με καλό λογισμό, βοηθιέται, προκόβει. Ενώ όταν δουλευει συνέχεια με κακούς λογισμούς, βασανίζεται, λιώνει παλαβώνει.
Η καθημερινότητα λοιπόν, τα αναπάντεχο που θα έρθει, αυτό που είναι προγραμματισμένο αλλά και αυτό που δεν είναι, είναι ο τρόπος, ο δρόμος της σωτηρίας μας.
Το βλέπουμε συχνά στην ζωή των αγίων μας, αλλού ξεκίνησαν, άλλα σχέδια είχανε, άλλο «πρόγραμμα σωτηρίας» θα λέγαμε και ο Θεός άλλο τρόπο σωτηρίας τους επιφύλασσε.
Και το σημαντικό είναι ότι αγιάσαν αυτοί οι άνθρωποι διότι αποδέχτηκαν τον τρόπο του Θεού και άφησαν τον δικό τους τρόπο πίσω. Ο άγιος Πορφύριος, στο Άγιο Όρος ήθελε να πάει και να μείνει για πάντα και κατέληξε στη Ομόνοια ως ιερέας. Τίποτα από αυτά που ποθούσε δεν έγινε. Αγίασε όμως διότι είπε «να ναι ευλογημένο» σε όλα εκείνα που ο Θεός του έφερνε στην καθημερινότητά του και του χαλούσανε τα σχέδια.
Σε έναν κήπο φυτρώνουν εκτός από τα προγραμματισμένα φυτά που έχουμε φυτεύσει εεμίς και άλλα φυτά. Το θέμα είναι να είμαστε έτοιμοι ώστε να αντιμετωπίσουμε το κάθετί που θα βγει στον κήπο μας. Έτσι είναι η ζωή μας. Καλός γεωργός είναι, όχι εκείνος που ελέγχει τον καιρό, αυτό δεν γίνεται, αλλα αυτός που είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει με σύνεση και διάκριση και αποφασιστικότητα το οτιδήποτε που θα συμβεί, έχοντας βεβαίως υπομονή και την ελπιδα του στον Θεό, ότι ο Θεός ξέρει το τρόπο για το καλό μου.
Το ερώτημα που χρειάζεται να κάνουμε στο εαυτό μας είναι: Εγώ αφήνομαι σ’ αυτόν τον τρόπο;
Η αγάπη του Θεού δεν εκφράζεται απαραιτήτως όπως θελουμε ή νομίζουμε ότι πρέπει. Η αγάπη Του έχει γνώμονα την σωτηρία μας και όχι το βόλεμά μας. Το ζητούμενο είναι να θέλουμε κι εμείς να σωθούμε, να προοδεύσουμε πνευματικά και όχι απλά να βολευτούμε επίγεια.
π. Παύλος Παπαδόπουλος FB
Μελισσούλες 