Αρχιμανδρίτης Αρσένιος Κατερέλος Ηγούμενος Ι. Μονής Αγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος. Συνέντευξη στον πρωτοσύγκελο π. Ιωήλ Κωνστάνταρο στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ι. Μητροπόλεως Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης.
Έλεγε ο Αγιορείτης Γέροντας Ισαάκ ο Λιβανέζος: «Ο σκοπός των πνευματικών αποριών και ερωτήσεων είναι να φθάσομε στην ειρήνη του νου.
Να χαιρόμαστε και να απολαμβάνομε τα πνευματικά αγαθά.
Ο μηχανικός κάνει σχέδια, μελέτες και χίλιες δυο άλλες «ιστορίες» για να γίνει ένα σπίτι και να μένουν, να ζεσταίνονται και να χαίρονται οι άνθρωποι. Όταν ένα σπίτι μπάζει από εδώ και από εκεί, τότε, όταν μπαίνουν μέσα οι άνθρωποι έχουν πολλά προβλήματα.
Έτσι και ο νους, όταν «μπάζει» μπαίνουν μέσα διάφορες σκέψεις και χάνομε την ειρήνη. Δηλαδή, όλα τα άλλα, αναλύσεις, αναζητήσεις, ερωτηματικά μας, κλπ., είναι βοηθητικά μέσα για να ειρηνεύσει ο νους και όχι αυτοσκοπός… Δηλαδή σε δουλειά να βρισκόμαστε. Όταν ο άνθρωπος προκόπτει πνευματικά, γεμίζει από χαρά και ειρηνεύει».
«Οι Άγιοι “καταβρέχουν” με χάρι τους ανθρώπους, αλλά, δυστυχώς, άλλοι “κρατάμε ομπρέλες, μουσαμάδες ή μπαίνομε στα δωμάτια” και δεν μας “καταβρέχει”, δηλαδή δεν μας αγγίζει η Χάρις.
Οι Άγιοι πηγαίνουν παντού, μας ακούνε όπου και να είμαστε, ακόμη και εάν εμείς δεν προσέχουμε».
Μας έλεγε: «Ξέρετε πόσο αναπαύεται ο Θεός όταν ο υποτακτικός κάνη υπακοή, ακόμη κι αν ο Γέροντας έχει άδικο; Μυστήριο! Το θέμα δεν είναι αν ορθολογιστικά, τη συνεργεία του Διαβόλου, μπορεί κάποιος να βρει κάποιο δίκιο υπό κάποιο πρίσμα, αλλά αν τελικά έκανε υπακοή.
Ομοίως και με έναν αδελφό, δεν έχει σημασία αν έχομε δίκιο, αλλά χάσαμε την ευκαιρία γιατί μπορούσαμε να αναπαύσομε τον αδελφό μας και δεν το κάναμε».
Κάποτε, έλεγε σε μία γνωστή μου παρέα, με εύθυμο τρόπο: «Όταν μας πλησιάζει κάποιος για οποιαδήποτε δοσοληψία, να μην είμαστε άκαμπτος τοίχος, αλλά ελαστικός φράκτης που θα αποσβένει τις ορμές, τις ταχύτητες και τις τυχόν κρούσεις».
Και εννοούσε ο Γέροντας ότι πρέπει να προσέχομε την συμπεριφορά μας έναντι των άλλων.
«Εάν είμαστε “τοίχος”, τότε, ανεξάρτητα εάν έχομε άδικο, δίκιο ή κάποιο λόγο ή ο άλλος είναι αδιάκριτος ή έχει άγνοια, κλπ., το δυστύχημα είναι ότι θα τραυματισθεί, θα πληγωθεί, ίσως σπάσει και τα μούτρα του επάνω μας.
Ενώ, αν είμαστε ελαστικοί φράκτες, ό,τι δεν είναι σωστό, και καλό, πρέπον, κλπ., δεν θα περάσει τον φράκτη, δηλαδή δεν θα γίνει κάτι άστοχο, και ο άλλος, ακόμη κι αν δεν γίνει το δικό του, τουλάχιστον θα πέσει ομαλά επάνω μας.
Δεν θα τον προσβάλομε, δεν θα τον θίξομε, αλλά θα συμπεριφερθούμε με κομψότητα. Εάν είμαστε ελαστικοί φράκτες, και μη σωστά να ενεργήσομε, τον άλλον όμως τελικά δεν τον πληγώνομε. Εάν είμαστε “τοίχος”, και σωστά να ενεργήσομε, χάνομε το δίκιο μας γιατί πληγώνομε τον άλλον».
Κοιμήθηκε στις 3 Ιουλίου 1998.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αρχιμ. Αρσενίου Κατερέλου «Ο Γέροντάς μου Ισαάκ ο Λιβανέζος» των εκδόσεων Ορθόδοξος Κυψέλη.
Μελισσούλες 