Εξέχουσα θέση στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας µας έχει ο αναχωρητής Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος. Μια μορφή που αγιάζει την Πάφο και όλη την Κύπρο. Ένας Άγιος που έχει χαρακτηριστεί ως ένας νέος «Άγιος Χρυσόστομος» και αξίζει να τον γνωρίσουμε.
Για την Κύπρο ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της Ελληνικής και χριστιανικής ταυτότητάς της. Είναι ένας κρίκος που συνδέει τους μεταγενέστερους µε την ένδοξη Ελληνική Βυζαντινή αυτοκρατορία µας και διαλαλεί πως η δική µας παρουσία στα αγιασμένα χώματα της Κύπρου είναι µιά αδιάκοπη συνέχεια των Ελλήνων και Ορθόδοξων προγόνων µας.
Κίνδυνος θανάτου, και σωτηρία του Αγίου.
«Εχρειαζετο όμως, δια να μη ειναι υποχρεωμενος να καταβαινη συχνα και τοσον δυσκολα εις την κατω Εγκλειστραν, να κοψη πολύ μερος του κρημνου, δια να ανοιξη ενα στενο αλλα μακρυ μονοπατι που να τον φερνη μακρυα από την Νεαν του Σιων δια τας απαραιτητους εξοδους.
Ο κρημνος ητο 18 οργυιες υψηλος και πολύ σαθρος, η δε θεα προς τα κατω εφερνε δυνατον ιλιγγον. Παρα τας δυσκολιας αυτας, ο Αγιος, επειτα από «εκτενεις ικεσιας», ηρχισε το νεον εργον με θαρρος και με πολλην σκεψιν και ακριβειαν. Μεσα εις ολιγας ημερσς ελαξευσε χωρις κανενα κινδυνον όλα τα επιφοβα και δυσκολα σημεια.
Οταν όμως είχε φθασει προς το τελος του εργου, χωρις να φαινεται καμμια υπονοια κινδυνου, και ανεπεμπεν ο Αγιος δια τουτο ολοψυχους δοξολογιας και ευχαριστιας προς τον Θεό, τοτε ακριβως, κατά το μεσημερι, ημεραν Παρασκευην, 24ην Ιανουαριου, Εορτην της Αγιας Ξενης, παντως κατά θειαν παραχωρησιν, παγιδες θανατου τον περιεκυκλωσαν: ενω δηλ. εκαθητο και περιεσκαπτε, ξαφνικα απεκοπη προς τα δεξια του και επεσεν επανω του μια πετρα «βραχωδης και σκληρα», μια οργυια στο μακρος και παχυτερη από το αγκαλιασμα ανδρος, του εσχισε το φορεμα εις τον δεξιον ωμον, του εκτυπησε το πλευρον, και τον ετραβουσε προς τα κατω. Ευθυς ο Αγιος με δυνατην φωνην ειπε «Δεσποινα, βοηθησον, Χριστε, βοηθησον», και δια της ανεκφραστου και ακαταληπτου δυναμεως του Θεου ο λιθος εκεινος εσπρωχθη προς τα οπισω, εκρατησε δε υποκατω του το δεξι χερι του Αγίου μαζι με την σκαπανην και το ακρον της ποδιάς του. Το αριστερο ποδι εμεινε κρεμασμενον, το δε δεξι απλωμενον εμπρος από την πετραν. Πραγματικως, εις την θεσιν αυτην ο Αγιος ολιγον διεφερεν από πουλι κρεμασμενον από ιξόβεργαν (Ψσ. 60).
Πολυ παραξενον φαινεται και το ότι το χερι του Αγίου το πιεσμενον κατω από την πετραν δεν είχε παθει τιποτε, ενω το αριστερον που εμενεν ελευθερον ητο ασχημα πληγωμενον εις το μεσαιον δακτυλον, και ελαφρα κτυπημενον εις το οπισω μερος της παλαμης.
Πρωτος τον ειδεν εις την δεινην αυτην θεσιν ο Iερομοναχος Ιακωβος, ο οποιος γρηγορα εφθασεν επι τοπου, εφωναξε δε τοτε και τους αλλους αδελφους, οι οποιοι εβοηθησαν τον Αγιον να βγαλη το χερι του κατω από την πετραν, αφου πρωτα την εσπασεν εις τρια ο Ιακωβος με την βαρειαν σφύραν, δια να ημπορουν να την ανασηκωσουν. Σιγα σιγα τον ηλευθερωσαν, και ο Αγιος, μολις ευρεθη ασφαλης επανω εις το μονοπατι, υψωσε τας χειρας και εδωκε δοξαν τω Θεω, ο οποιος «παραδοξως» τον εσωσεν από βεβαιον οικτρον θανατον. Εκαθαρισαν το χερι του από τα αιματα με χλιαρον νερο και το επεδεσαν, υπακουοντες δε εις το θελημα του αγαπητου των Εγκλειστου εις κανενα δεν ειπον τιποτε δια το παθημα του αυτό.
Ο Αγιος απεσυρθη εις την Εγκλειστραν του, εκεί δε επι εξ ημερονυκτια υπεφερεν από δριμυτατους πονους, οι οποιοι τον αφησαν αυπνον και ασιτον, και τον κατεβαλον τοσον ωστε δεν διεφερεν από νεκρον. Με την χαριν του Θεου, επειτα από τας εξ ημερας οι πονοι εσταματησαν τελειως, και κατά μικρον ο Αγιος ανελαβε (Θ).
Τοτε απετελειωσε πλεον το λαξευμα του μονοπατιου με την βοηθειαν των αδελφων Μοναχων, κατεκοψε δε και ερριψε κατω από τον κρημνον την πετραν εκεινην και δυο αλλας, αι οποιαι εκαμναν επικινδυνον το περασμα. Ενα αλλον ετοιμορροπον βραχον τον εστηριξε με τοιχον.
Την 24ην Ιουνιου του ιδιου ετους ηρχισε να διανοιγη και το παραπλευρως της Εγκλειστρας σωζομενον σπηλαιον, το οποιον επωνομασε «του Προδρομου», διοτι κατά την ημεραν εκεινην «εκτελουμεν το θειον γενεθλιον του θειου Προδρομου Ιωαννου» (ΘΕ).
Δια το παθημα του συτο και δια την εκ του θανατου απαλλαγην την οποιαν του εχαρισεν ο Θεος, εγραψεν ο Αγιος ιδιαιτερον βιβλιον, «το βιβλιον της Θεοσημιας», και επιοτολην προς τον Χρυσοστομιτην αδελφον του Ιωαννην, και ειδικην Ακολουθιαν, η οποια ετελειτο την 24ην Ιανουαριου εκαστου ετους, ημεραν της Αγιας Ξενης, «εξωθεν και ενδοθεν» του κελλιου του Εγκλειστου, εφ’ όσον ευρισκετο εν τη ζωη (Θ, ΘΕ).
Πηγή:[ απόσπασμα] http://www.diakonima.gr
Μελισσούλες 