Σαν το κερί η ζωή μας.
Καίει, φωτίζει, μα μικραίνει με τον καιρό.
Πριν μας βρει το τέλος, ας φωτίσουμε, ας προσφέρουμε όση ζεστασιά μπορούμε στους γύρω μας.
Σκέψεις, λόγια, πράξεις.
Όλα παίζουν τον ρόλο τους, ώστε η μικρή ζωή μας, να γίνει αιωνιότητα.
Μην μένουμε στους τύπους και στην επιφανειακή θρησκοληψία.
Τώρα είναι η στιγμή να δούμε την ζωή μας στο βάθος της, χωρίς καθωσπρεπισμό, ηθικισμό, κόμπλεξ και ενοχικά συμπλέγματα.
Σαν ένα κερί απλό, έτσι ας καίμε.
Σαν μια απαλή φλόγα, έτσι ας υπάρχουμε.
Σαν ένα ιλαρό φως έτσι ας ζούμε.
Είτε είμαστε νέοι, είτε μεσήλικες, είτε ηλικιωμένοι, το ίδιο είμαστε. Κεριά. Άνθρωποι που παλεύουμε μέσα στο σκοτάδι, που αντιστεκόμαστε στο αγέρι. Μικροί και άσημοι μέσα στον χωματένιο κόσμο μας.
Φιλότιμο θέλει ο Θεός. Και όλα τ’ αλλά θα μας τα δώσει όπως και όταν θελήσει Αυτός.
Μα πριν η φλόγα μας ακουμπήσει το χώμα και σβήσει, ας ντύσουμε την ζωή μας με πίστη, ελπίδα και αγάπη. Τότε, όταν η φλόγα θα χάνεται μέσα στο χώμα, θα γεννάται κάπου άλλου…
Εκεί, στο αιώνιο και φωτεινό κάλεσμα του Παραδείσου…
Αρχιμ. Π. Παπαδόπουλος
Μελισσούλες 