Ξεχνάμε τις ομορφιές της ζωής καθώς οι μέριμνες μας κατακλύζουν.
Ξεχνάμε να γελάμε, να απολαμβάνουμε την στιγμή, να αναπνέουμε, να ζούμε.
Ξεχνάμε την χαρά που κρύβεται στα απλά και μικρά.
Το ξέρω ότι έρχονται τα μαύρα σύννεφα των δοκιμασιών και σε σκοτεινιάζουν. Τότε ανέσυρε από την καρδιά σου, όλες εκείνες τις γλυκές αναμνήσεις με τους ηγαπημένους σου για να πάρεις δύναμη και κουράγιο. Θυμήσου ότι δεν είσαι μόνος σου. Έχεις ανθρώπους, μα πάνω απ’ όλα έχεις Θεό που σε αγαπά.
Όλοι μας ξεχνάμε.
Ξεχνάμε δυστυχώς τις ευλογίες στην ζωή μας και προσκολούμαστε στα δυσάρεστα.
Μην ξεχνάς ότι ζεις και αυτό είναι μεγάλη ευλογία.
Μην ξεχνάς ότι μπορείς. Κι αν δεν τα καταφέρεις δεν ήρθε το τέλος, ούτε η καταστροφή. Έτσι ίσως το βιώνεις, αλλά δεν είναι η αλήθεια. Διότι η λύπη σου για κάποιο ζήτημα στην ζωή σου θα εξαφανιζόταν εάν αντιμετώπιζες τον ίδιο τον θάνατο. Τότε θα καταλάβαινες με άγριο τρόπο τις προτεραιότητες της ζωής.
Καμία αποτυχία δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στον αιώνιο θάνατο. Καμία επιτυχία δεν μπορεί να συγκριθεί με την αιώνια ζωή.
Διότι τελικά αυτό που χρειάζεται πάντα να θυμόμαστε είναι ότι δημιουργηθήκαμε για να ζούμε, για να ευτυχούμε, για να χαιρόμαστε, για να συγχωρούμαστε, για να σωθούμε.
π.Παύλος Παπαδόπουλος FB
Μελισσούλες 