Από τη γη δύο δάκρυα-ρευστά μαργαριτάρια…
Ανέβηκαν κι εστάλαξαν στου Πλάστου τα ποδάρια.
Και είπε το πρώτο τρέμοντας εμπρός στο θείο θρόνο:
«Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά για το δικό της πόνο».
Και ο Πλάστης αποκρίθηκε: «Ούτε στιγμή με χάνεις!
Σύρε να γίνεις βάλσαμο, τον πόνο της να γιάνεις».
Και είπε και τ’ άλλο τρέμοντας εμπρός στο θείο θρόνο:
«Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά για κάποιον ξένο πόνο».
Και Πλάστης αποκρίθηκε: «Εσύ, μαζί μου μείνε!
Της ευσπλαχνίας δάκρυα, δικά σου δάκρυα είναι»!
Ιωάννης Πολέμης
Μελισσούλες 