Κι εμάς είναι δικός μας ο ουρανός…

“Έχεις προσέξει ποτέ ένα ζευγάρι γλάρων,όταν πετούν ανέμελα στον ουρανό;Πετούν αργά-αργά,πλησιάζει ο ένας στη φτερούγα του άλλου, αγγίζονται,κάνουν λίγο να απομακρυνθούνκαι πάλι ο ένας ξανάρχεται πλάι στον άλλονκαι ακουμπάνε τις φτερούγες τους.Πετούν ανέμελα… Νωχελικά… Σίγουρα…Σα να ‘ναι δικός τους ο ουρανός.Και είναι δικός τους ο ουρανός.Αμφιβάλλεις;Κι εμάς είναι δικός μας ο ουρανός…”Αλκυόνη Παπαδάκη

Η διορία του Νέρωνος

Κωνσταντίνου Καβάφη Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε του Δελφικού Μαντείου τον χρησμό. «Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται.» Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί.! Τριάντα χρονώ είναι. Πολύ αρκετή είν’ η διορία που ο θεός τον δίδει για να φροντίσει για τους μέλλοντας κινδύνους. Τώρα στην Ρώμη θα επιστρέψει κουρασμένος λίγο, αλλά εξαίσια κουρασμένος από …

Ο Θεός βρίσκεται παντού

Ο Θεός βρίσκεται παντού.Ακόμα κι εκεί που δεν πάει ο νους σου. Στη νοστιμιά ενός φαγητού.Στο χαμόγελο ενός παιδιού.Στο δάκρυ ενός πονεμένου.Στο φιλί δυο ερωτευμένων.Στην αγκαλιά δυο συγχωρεμένων.Στην σιωπή μιας προσευχής.Στο ηλιοβασίλεμα σε μια ακτή.Στον ήχο μιας καταιγίδας.Στην έναστρη νύχτα.Στην αρμονία ενός τραγουδιού.Στο χάδι μιας μάνα.Στην ανάσα σου γεμάτη ζωή.Στο «αχ» σου γεματο συντριβή.Στην αγάπη …

Το χρώμα του φεγγαριού (Αλκυόνη Παπαδάκη)

Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα τι χρώμα έχει η λύπη;Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε.Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν …

Η ευτυχία βρίσκεται στην απλότητα!

«Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματακαι με τα πιο μικρά..Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.Πολύ…Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.Πολύ…Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.Που μπορώ και κλαίω ακόμα.Και που τραγουδάω… μερικές φορές…Που υπάρχουν μουσικές …

Είμαι ο διαβάτης, που γράφω με πηλό και με φλόγα.

Είμαι ο διαβάτης,που γράφωμε πηλό και με φλόγα.*Ζητωκραύγαζαν!Κάποιον θέλανε να σκοτώσουν. Πολυέλαιοι,χρυσοποίκιλτες μίτρες,φορέματα Ντιόρ...Πώς να κατέβεις ανάμεσα μας ανυπόδητος;* Πολυκατοικίες...Φάμπρικες...Όλο και πιο μεγάλες Πολιτείες. Όλο και πιο μεγάλα Νεκροταφεία...Έχουμε να θάψουμε τόσους ζωντανούς!* Οι βάρβαροι δεν θα ξανάρθουν απ' τα σύνορα. Ορμούν απ' τις τηλεοράσεις στα παιδικά δωμάτια. *Θ' αναζητούμε το θάνατο δίχως κλάματα. Όταν …

Αγάπα τη Ζωή, Στύψε το Λίγο και Βγάλε το Πολύ!

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν;Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;Μούτρα… Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα.…Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή …

«Προσευχή της δασκάλας»

(Gabriela Mistral,) «Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω· που φέρω το όνομα της δασκάλας, που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη. Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου· που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές. Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό …