Κι αν σε πλήγωσα και σε αδίκησα, συγχώρα με..

«Κι αν σε πλήγωσα και σε αδίκησα συγχώρα με.
Άνθρωπος είμαι με αδυναμίες και ελαττώματα.
Έλεος ζήτω κι εγώ, όπως κι εσύ για άλλα θέματα, απ’ άλλους ανθρώπους.
Έλεος ζήτω κι εγώ, όπως ο ληστής στον σταυρό, όπως η πόρνη, όπως ο τελώνης, όπως ο κάθε αμαρτωλός.
Άσε με να επανορθώσω, να σου δείξω ότι μπορώ να αλλάξω, ότι σε βάζω πιο πάνω από το «εγώ» μου, ότι σε αγαπώ».

Μα αυτά τα λόγια δεν θα τα ακούσουμε. Καμία συγνώμη δεν ζητείται. Γιατί δεν βγαίνουμε από τον εγωισμό μας. Προτιμούμε τον χωρισμό από το να ταπεινωθούμε παραδεχόμενοι τα λάθη μας.

Δεν ζητάμε συγνώμη προτιμώντας την «αξιοπρέπειά» μας.

Να την βράσω την «αξιοπρέπεια» όταν γίνεται αιτία σύγκρουσης και πολέμου, όταν στο όνομά της ανοίγονται πληγές και προκαλείται αιματοχυσία σε καρδιές και ψυχές.

Καμία συγνώμη ειλικρινή δεν ακούγεται γιατί η καρδιά μας έγινε σκληρή. Διψάμε για εκδίκηση και όχι για συγχώρεση. Ψάχνουμε για τιμωρίες και όχι τρόπους συμφιλίωσης…

Ζητάμε αγάπη, μα ψάχνουμε πόλεμο.
Μιλάμε για αγκαλιές, μα φτιάχνουμε οδοφράγματα.

Μα η ελπίδα δεν χάθηκε.
Όχι ακόμα…
Όσο υπάρχουν κάποιοι «τρελοί» που δεν υπολογίζουν την «υπόληψή» τους και ταπεινώνονται και μετανοούν γνήσια, υπάρχει ελπίδα. Ελπίδα να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση και όχι ευκαιρία για χλευασμούς.

Μην φοβάσαι να ζητήσεις συγνώμη, ακόμα κι αν έχεις αμφιβολίες ότι θα γίνει δεκτή. Εσύ ζήτα την, δεν έχεις να χάσεις τίποτα απ’ αυτήν, μόνο θα κερδίσεις. Ναι θα κερδίσεις, γιατί νίκησες τον εγωισμό σου, γιατί δεν άφησες την καρδιά σου να πυρωθεί με εμπάθεια. Έσβησες την κακία. Κι υπάρχει ελπίδα για ομόνοια και ειρήνη.

«Συγχώρα με. Συγνώμη».
Και μην πεις τίποτα παραπάνω.
Μην δικαιολογήσεις τίποτα άλλο.
Και πλέον η πνευματική ευθύνη έφυγε από εσένα. Τώρα καλείται ο άλλος να σε συγχωρέσει. Εσύ έκανες αυτό που σου ζητά ο Χριστός. Ελευθερώθηκες από την τυραννία του «εγώ».

Αχ…αγάπη και κατανόηση ζήτω. Κι αν αυτά είναι πολλά, τουλάχιστον πριν φύγεις συγχώραμε.
Συγχώραμε κι ας είμαστε και πάλι δυο ξένοι.

Μα να ξέρεις, ξένοι δεν θα γίνουμε ποτέ. Γιατί πάντα μεταξύ μας θα υπάρχει ένας σύνδεσμος από μια παλιά κοινή πληγή. Εκείνη που ανοίξαμε, αλλά δεν θεραπεύσαμε εγκαίρως. Εκείνη που κάθε τόσο ξυπνά όλα εκείνα που θα μπορούσαμε να ζήσουμε μαζί…


Παύλος Παπαδόπουλος Αρχιμανδρίτης (FB)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s