«Όταν το φαγητό μετατρέπεται σε υποκατάστατο ευτυχίας.» Η δύναμη που βρήκε μια νέα κοπέλα για να νικήσει τη διατροφική διαταραχή που λέγεται βουλιμία..

Η ψυχογενής βουλιμία είναι μια ασθένεια που, όσοι πάσχουν από αυτήν, σπάνια το μοιράζονται.Ακόμη και στις μέρες, που τα ζητήματα ψυχικής υγείας είναι λιγότερο «ταμπού», δεν γίνεται μεγάλη συζήτηση γι′ αυτή την διαταραχή.

Όταν το φαγητό μετατρέπεται σε υποκατάστατο ευτυχίας ή αγχολυτικό, αρχίζει ένας φαύλος κύκλος: η ποσότητα της τροφής που καταναλώνεται είναι μεγάλη, το σωματικό βάρος αυξάνεται, προκαλούνται ενοχές και το άτομο συνεχίζει την υπερκατανάλωση τροφής στην προσπάθειά του να ανταπεξέλθει σε αρνητικά συναισθήματα.

Μήπως είναι  καιρός να ρίξεις μια θαρραλέα ματιά στο συναισθηματικό κενό που πιθανόν κρύβεις μέσα σου και να μάθεις επιτέλους τι είναι αυτό που σε κάνει να τρως όταν πεινάς συναισθηματικά;

Το πιο κάτω κείμενο είναι η εκ βάθους εξομολόγηση, κατάθεση ψυχής μιας νεαρής κοπέλας (της οποίας κατέχουμε το όνομα) και η οποία έζησε το δικό της γολγοθά , βασανιζόμενη για αρκετά χρόνια με τη διαταραχή αυτή που ονομάζεται βουλιμία αλλά κατάφερε μέσα στο σκοτάδι να βρει τη δύναμη ,να βρει το δικό της φωτεινό μονοπάτι και να καταφέρει να νικήσει τον ίδιο της τον εαυτό!

Ένα κείμενο που σκοπό έχει να βοηθήσει και άλλους ανθρώπους μέσα από την εμπειρία της να αναζητήσουν βοήθεια και να είναι βέβαιοι πως θα είναι σίγουροι νικητές.

«Αγαπητή Βουλιμία σε νίκησα, σε νικώ και θα σε νικώ! «

Παρασκευή, 12/03/2021

»Αγαπητή» Βουλιμία,

Δεν είμαι καλή στο να αντιμετωπίζω εύκολα τα συναισθήματα μου σε καταστάσεις που με πλήγωσαν και με απογοήτευσαν, αλλά πήρα την απόφαση να σου γράψω για να σου εξωτερικέψω επιτέλους πως με έκανες να αισθάνομαι όχι μια αλλά δύο φορές, όταν βρήκες πρόσφορο το έδαφος – όταν ήμουν ευάλωτη ψυχολογικά – και μου »χτύπησες» την πόρτα και με διέλυσες.  Να ξέρεις ότι πλέον δεν είσαι ανίκητη, μπορώ να σε νικήσω γιατί »ΕΣΥ» είσαι »ΜΙΑ», ενώ »ΕΜΕΙΣ» είμαστε πολλοί και ομάδα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να σου πω ότι εκμεταλλεύτηκες την ευκαιρία γιατί ως έφηβη είχα περισσότερα κιλά από τις συνομήλικες μου  και ότι όλοι συγγενείς και φίλοι σχολίαζαν το βάρος μου – από το Δημοτικό  θυμάμαι να μου σχολίαζαν ότι πάχυνα. Τα σχόλια αυτά με έκαναν να μην αγαπήσω πότε την εξωτερική μου εμφάνιση και κατ’ επέκταση πότε δεν αποδέχθηκα τον εαυτό μου και να με θεωρώ ως μη κανονική – αποδεκτή για το σύνολο. Ένιωθα και ήξερα ότι κανένα αγόρι δε θα με θέλει για την εξωτερική μου εμφάνιση γιατί ένιωθα ασχημόπαπο και »πασσιά», όπως κάποιοι έλεγαν πίσω μου. Ποτέ δεν θα ξεχάσω που κάποια γνωστή μου είπε σε ένα κοριτσάκι ότι αν συνεχίσει να τρώει θα γίνει »πασσιά σαν εμένα». Οξύμορο, επίσης, αποτελεί το γεγονός ότι ενώ ένιωθα έτσι ήμουν τόσο κοινωνική και είχα πολλούς φίλους – δεν καταλάβαινα τότε ότι τα κιλά είναι ένας αριθμός και δεν έχει τόση σημασία η εξωτερική εμφάνιση, γιατί μπορεί ανα πάσα στιγμή να αλλάξει.  Εκμεταλλεύτηκες την κατάσταση, »αγαπητή μου», και έτσι μεγαλώνοντας και πηγαίνοντας  στο πανεπιστήμιο  από το χωριό  έβλεπα τα αδύνατα σώματα των κοριτσιών και μεγάλωνε η επιθυμία μέσα μου να τους μοιάσω. Κακώς πίστευα τότε ότι αδυνατίζοντας θα γίνω ποθητή και ότι θα αγαπούσα το σώμα μου και κατ’ επέκταση και τον εαυτό μου. Ξέρω τώρα – »τρώγοντας’ ένα δυνατό χαστούκι – ότι πρώτα και πάνω απ’ όλα πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου και ο,τιδήποτε κάνεις να το κάνεις για να νοιώθεις όμορφα με εσένα, όχι για να αρέσεις πρώτα στους άλλους και μετά σε σένα γιατί τότε πάει έχασες το παιχνίδι.

Ας επανέλθουμε όμως, »αγαπητή μου», στο δια ταύτα και έτσι, που λες, μόλις πήγα πανεπιστήμιο άρχισα δίαιτα καταφέρνοντας να χάσω 14 κιλά σε 5 μήνες και φτάνοντας στο σημείο να μετρώ και το νερό που πίνω. Όμως δεν κατάφερα για πολύ  χρόνο να χαρώ το νέο μου σώμα, διότι ήρθαν Χριστούγεννα και επέστρεψα στο πατρικό μου και ό,τι »είχα στερηθεί» τόσο καιρό ξαφνικά το βρήκα μπροστά μου- ειδικά  γλυκά-  έτσι ξεκίνησες »ΝΑ ΜΕ ΤΡΩΣ ΕΣΥ ». Κάθε επεισόδιο σου ένας μικρός »θάνατος», γιατί κατάπινα τέτοια ποσότητα φαγητού σε λίγα λεπτά, που έσκαγα και δεν άντεχα άλλο, που μετά επειδή ένιωθα τύψεις ότι θα τα βάλω σε κιλά προέβαινα σε εμετούς και εξαντλητική γυμναστική για ώρες. Αγαπητή μου, έγινες  καθημερινή μου »συγκάτοικος»,  η τουαλέτα έγινε το »καταφύγιο μας», ο χώρος που έβγαζα ό,τι έτρωγα αλλά και ο χώρος που με αποφόρτιζε από »το βάρος»  τροφικό αλλά και ψυχολογικό. Γιατί ναι  εκμεταλλεύτηκες την ευκαιρία εσύ και » η συνεργός σου», η »κυρά»  κατάθλιψη. Φαύλος κύκλος και οι δυο.

Πέρασαν μήνες να καταλάβω ότι δεν αντέχεται άλλο η  κατάσταση »ΜΑΖΙ ΣΑΣ» και ναι σίγουρα κάτι δεν πήγαινε καλά με εμένα την ίδια. Μετά από το πιο άσχημο,  εξαντλητικό, ψυχοφθόρο επεισόδιο μου είπα ΤΕΛΟΣ, πρέπει να μιλήσω σε κάποιο. Μίλησα τότε για πρώτη φορά με τις ξαδέρφες μου και με παρότρυναν να δω ψυχολόγο και αυτό έκανα. Πήγαινα στις συνεδρίες άκουγα τι μου έλεγε η ψυχολόγος. Μετά σταμάτησα γιατί πίστευα και πιστεύω στη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και έτσι συνέχισα μόνη μου. Όμως αυτό ήταν μεγάλο ρίσκο για να αποτύχω. Μετά από χρόνια ξαναβρήκα τα πόδια μου αφού πλέον πρώτα με ένοιαζε να είμαι καλά ψυχολογικά, να χαμογελώ και  να ξαναζήσω φυσιολογικά.

Όμως για κακή μου τύχη τώρα πριν λίγους μήνες – ίσως επειδή δεν έκανα οριστική αλλαγή σωστών διατροφικών συνηθειών – εσύ αγαπητή βουλιμία, ξανά επανήλθες εκμεταλλευόμενη μια μικρή ψυχολογική μου μετάπτωση ύστερα από μια επαγγελματική απογοήτευση και επειδή πάλι ήμουν σε φάση απώλειας βάρους με στόχο ένα πιο αθλητικό σώμα. Για κακή σου τύχη έλαβα δράση αμέσως και επισκέφθηκα εξειδικευμένη διατροφολόγο, η οποία καταλαβαίνει πως αντιδράς. Ευτυχώς, η επιστροφή σου δεν είναι τόσο καταλυτική αλλά διαχειρίσιμη αυτή την φορά και σου λέω ευθαρσώς ότι ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΝΙΚΗΣΕΙΣ, αλλά θα σε αντιμετωπίσω οριστικά γιατί αυτή την φορά είμαι δυνατότερη και επειδή για πρώτη φορά το κάνω γιατί αγαπώ τον εαυτό μου, αποδέχθηκα όλες τις ατέλειες του σώματος μου και το αγαπώ και είμαι ευγνώμων που το έχω όπως είναι, οποιανδήποτε αλλαγή θέλω να κάνω σε αυτό θα την κάνω γιατί πρώτα σέβομαι το σώμα μου και θέλω να το βλέπω και να είμαι περήφανη για αυτό γιατί άντεξε τόσα βάσανα από μένα. Τώρα, αγαπητή, σε παλεύω και θα σε παλέψω γιατί δεν θέλω να μου »τρως» άλλο την ΨΥΧΗ και το είναι, ναι δεν είσαι ΑΝΙΚΗΤΗ.

Ξέρεις πως αντιμετωπίζεσαι, κυρά Βουλιμία; Με θάρρος διότι το πρώτο που χρειάζεται είναι να ΣΕ αναγνωρίσουμε, χωρίς  ΝΑ ντραπούμε να μιλήσουμε για σένα  σε ένα δικό μας άτομο, να ξέρεις ότι μόλις κάποιος μιλήσει για ΣΕΝΑ  είναι η αρχή του τέλους σου. Μετά από αυτό θα δημιουργηθεί η ομάδα εξουδετέρωσης σου, η οποία θα αποτελείται από ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΟ διατροφολόγο αλλά και από ένα Ψυχολόγο. Αλλά πάνω από όλα αγαπητή βουλιμία, να μάθεις να μην υποτιμάς τον αντίπαλο σου γιατί δεν ξέρεις κατά βάθος πόση δύναμη και θάρρος κρύβει μέσα του, αρκεί να τη βρει και να την αναδείξει. 

Τέλος, αγαπητή μου θέλω να  σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί η καθημερινή πάλη μαζί σου με κάνει να νοιώθω ευγνώμων για μικρά πράγματα, αλλά και γιατί αγάπησα το σώμα μου και βρήκα τον εαυτό μου. Με έκανες δυνατότερη, με δίδαξες και με διδάσκεις πολλά. Κανένας και τίποτα δεν θα με κάνει να αγαπήσω τον εαυτό μου, αν δεν καταλαβαίνω τις ανάγκες μου, δεν με αποδεχτώ με τα προτερήματα και τα ελαττώματα μου, επειδή ο καλύτερος φίλος και εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, άλλωστε τις πιο πολλές ώρες, μέρες, χρόνια με αυτόν τα περνάμε!!!

Αγαπητή Βουλιμία σε νίκησα, σε νικώ και θα σε νικώ!

Με εκτίμηση,

ο» νέος »μου εαυτός- η αλλαγή σου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s