Ήταν 1η Απριλίου, της ΕΟΚΑ η αρχή..

1η Απριλίου σήμερα και η μνήμη μας αγκαλιάζει όλους όσους αγωνίστηκαν για την ελευθερία της Κύπρου μας. Μιας ελευθερίας που  δεν καταφέραμε να διατηρήσουμε και σήμερα κλαίμε , γιατί  μεγάλο μέρος την Κύπρου είναι ακόμη κάτω από τον Τούρκο εισβολέα. Τα κόκκαλα των ηρώων τρίζουν στους τάφους τους και μας καλούν σε συνεχή εγρήγορση και αγώνα για πραγματική ελευθερία! Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι «μόνο ελεύθεροι άνθρωποι κάνουν ελεύθερες πατρίδες». Ας προβληματιστούμε αν πραγματικά είμαστε ελεύθεροι από μικροψυχία και όχι αλυσοδεμένοι με το τι θα φάμε, πως θα καλοπεράσουμε , πως θα αποκτήσουμε υλικά αγαθά , όλο και πιο πολλά ξεπουλώντας αρχές και ιστορία τόσων χιλιάδων χρόνων…

Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός ονόμασε τον Ύμνο στην ελευθερία, ύμνο χρέους. Η ελευθερία της Κύπρου ήταν χρέος για τους κατοίκους της και στο προσκλητήριο εκείνο οι Κύπριοι ανταποκρίθηκαν πρόθυμα.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ολόκληρος ο Κυπριακός Ελληνισμός αγκάλιασε με θέρμη τον αγώνα

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ απέδειξε έμπρακτα τη συνέχεια της Ελληνικής φυλής: Ξαναζωντάνεψαν ο Μαραθώνας, οι Θερμοπύλες, το Χάνι της Γραβιάς με νέους ημίθεους, απόγονους των παλαιών ηρώων, θρέμμα της ίδιας φύτρας.

Ο Αυξεντίου στον Μαχαιρά πολέμησε μόνος, για ενιά ολόκληρες ώρες, μ’ ένα ολάκερο στρατό. Στο κάλεσμα των Άγγλων να παραδοθεί, απάντησε όπως κι ο Λεωνίδας: «Μολών λαβέ». Μη μπορώντας οι «πολιτισμένοι» Άγγλοι να τον συλλάβουν, ή να τον σκοτώσουν πολεμώντας αντρίκεια, τον έκαψαν, περιλούοντας με βενζίνη και πυρπολώντας το κρησφύγετό του.

Στον αχυρώνα του Λιοπετρίου τέσσερις ήρωες πολεμώντας σαν λιοντάρια αναβιώνουν το Χάνι της Γραβιάς. Κι όταν τους τέλειωσαν τα πολεμοφόδια δεν παραδόθηκαν. Επιχείρησαν ηρωϊκή έξοδο, πέφτοντας νεκροί από τα πυρά των Άγγλων.

Στο Δίκωμο, ο Κυριάκος Μάτσης ενσαρκώνει τον Παλαιολόγο. Αρνείται τον συμβιβασμό. «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής», ήταν η απάντησή του σε δελεαστική προσφορά για προδοσία. Οι Άγγλοι τον σκοτώνουν αντιτάσσοντας το κρησφύγετό του.

Στην Πάφο, ένας έφηβος ποιητής, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης αφήνει το μαθητικά θρανία κι ανεβαίνει αντάρτης στο βουνό. Εφαρμόζει έμπρακτα τους στίχους, που ο ίδιος έγραψε προηγουμένως: «Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στην λευτεριά». Σε ηλικία 18 ετών ανεβαίνει, με το χαμόγελο στα χείλη, στην αγχόνη και γίνεται αγωνιστικό σύμβολο κι αθάνατος.

Ένα συγκλονιστικό ποίημα περιγράφει την εθνική ανάταση που επικρατούσε στην Κύπρο κατά τη διάρκεια του αγώνα και μιλά για το κλίμα που επικρατούσε στην τάξη του Ευαγόρα Παλληκαρίδη την επομένη της εκτέλεσής του:

Ρωτά ο δάσκαλος:

«- Παρόντες όλοι;

– Κύριε ο Ευαγόρας λείπει.

– Παρόντες! Λέει ο δάσκαλος και με φωνή που τρέμει:

– Σήκω Ευαγόρα να μας πεις Ελληνική Ιστορία!

 Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,

 αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει

 να πέσουν σ’ αναφιλητά, ετούτοι κι όλη η τάξη.

 – Παλληκαρίδη, άριστα! Βαγόρα, πάντα πρώτος!»

Αχ αυτή η λεβεντιά αυτής της εποχής! Πόσο μας λείπει σήμερα!

Πίσω από τους αγωνιστές του 55-59, κρύβοντας πατεράδες και μανάδες που αγαπούσαν Χριστό και Ελλάδα! Σήμερα; …

Ας προβληματιστούμε..

Κύπρος μας αγαπημένη, σου αξίζουν καλύτερες μέρες.

Τιμή και δόξα στους ηρωικούς νεκρούς μας και όσους αγωνίστηκαν.

Ζήτω η λευτεριά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s