Για να μην παραπονιόμαστε..

Γονείς, …λέξη άγνωστη

Συχνή εικόνα. Παιδιά που κρατούν μικρότερα παιδιά. Δεκάχρονα που φροντίζουν πεντάχρονα. Ενηλικίωση που ήρθε πριν το σώμα αποφασίσει ποια θα είναι τα όρια ανάπτυξής του. Εργαζόμενοι προέφηβοι, χειρονάκτες σε ορυχεία και χωράφια με σώματα στραπατσαρισμένα, με πόδια σκισμένα, με πρόσωπα γερασμένα ήδη. Κι όλα αυτά γιατί οι γονείς χάθηκαν.

Στης λήθης το πηγάδι, στου θανάτου τα δόντια, στης ξενιτιάς τα σοκάκια, στην άγνωστη ασθένεια που μια μέρα απλά τους κράτησε κοιμισμένους στο κρεβάτι, στο εργατικό ατύχημα που δεν έμαθε ποτέ κανείς, παρά μόνο ο εργοδότης ο οποίος αναίσθητα δήλωσε τυπικά ότι απλώς δεν ήρθε ο εργαζόμενος στη δουλειά.

Παιδιά που γίνονται γονείς και αδέλφια συνάμα. Τροφοί και τρεφόμενοι. Ώριμοι ως ανώριμοι. Φτωχοί και συνάμα πλούσιοι στην καρδιά. Κάθε μέρα αυτό βλέπουμε. Κάθε μέρα αυτό διακονούμε. Κάθε μέρα προσπαθούμε να κάνουμε αυτά τα παιδιά και πάλι παιδιά.

 Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

πηγή: ΕΔΩ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s